«Γιατί το σπίτι τσουλάει;»
Το παιδικό όνειρο της περιπλάνησης δε μετουσιώνεται σε απλώς ένα ετεροχρονισμένο ενήλικο καπρίτσιο. Διότι κάποιος πυρήνας παραμένει ανέγγιχτος, ατόφιος, αρραγής κάτω από τους τόνους των στοιβαγμένων φερτών υλικών. Το παιδί, που κάποτε υπήρξαμε, ανασαίνει πάντα μέσα από την ανακάλυψη, τροφοδοτείται ακόμα από την εξερεύνηση, θρέφεται εσαεί από την αναζήτηση. Κι ο νέος τόπος δεν ενέχει μόνο τη γεωγραφία του μέρους, αλλά και αυτή των ανθρώπων και εκείνη του ανοικείου πολιτισμού, που καρτερεί νέους μύστες.
«Ένα σπίτι με ρόδες» θέλαμε μικροί. Κι η ικανοποίηση να το αποκτάς, μετά από κόπο χρόνων, είναι μια μικρή δικαίωση. Μέχρι όλα τα σπίτια να έχουν ρόδες και να μην εξαντλούμε τη ζωή μας σε λίγα τετραγωνικά παγιωμένης ακίνητης περιουσίας (και πώς να δώσει χαρά, αφού είναι ακίνητη, ενώ η ζωή είναι κίνηση), ο Ακανθόχοιρος είναι σε θέση να προσφέρει λίγες στιγμές μοιρασιάς με τους ψιθύρους των δέντρων, τα κελαρύσματα των νερών, λίγη ανεμπόδιστη θέα των έναστρων πλατωμάτων.
Ο γενέθλιος τόπος δεν είναι επιβολή, είναι επιλογή.
Και για να διαλέξεις πατρίδα, πρέπει να έχεις δοκιμάσει τόπους.
“Ubi bene, ibi patria.”
“Όπου νιώθεις ωραία, εκεί είναι η πατρίδα σου.”
